Cadarora

Vrijdag 25 maart 2016

De wekker gaat al vroeg bij ons, ja, jullie lezen het goed, ik heb de wekker moeten zetten, want er wordt van ons verwacht dat we om 09.00 uur bij 99 Jefferson Street zijn, hier halen wij onze voucher op voor Alcatraz en krijgen wij gelijk onze tickets voor de Hop on Hop off bus. Ang en ik gaan op weg en om 09.30 hebben wij onze tickets en gaan we op zoek naar een bakkertje waar wij een ontbijtje willen scoren voor onze kamergenoten. Aan een man die met boodschappentassen loopt vraag ik waar wij een bakker kunnen vinden. Hij stuurt ons naar Lotta’s Bakery, Polk Street 1720. Ja aan de linkerkant van de weg vinden wij het bakkertje cq antiekwinkel, of het brood ook antiek was? Dat weten we niet want ik vroeg aan de vriendelijke man of hij donutsen of croissants had. Hij moest ons jammer genoeg teleurstellen, hij had brood en cupcakes. Hij gaf ons het adres waar ze heerlijke croissants verkochten. We stellen de TomTom in op Larkin 1042 daar schijnt Mr Holmes croissantjes te verkopen. We rijden een straat in en aan het einde van die straat zien we op de stoep een rij mensen buiten staan wachten. Ang en ik kijken elkaar aan, en zeggen tegen elkaar, dat zal toch niet de rij zijn voor de bakker? Nou mensen, wel dus. We parkeren de bus voor de deur, gooien drie kwartjes erin wat goed is voor 18 minuten en gaan netjes in de rij staan.

Langzaam schuifelen we naar voren

De rij schuifelt wel heel langzaam naar voren. Ik zie een mevrouw met een beker Starbucks lopen en ik vraag aan haar waar de Strabucks is, twee blokken huizen rechtdoor dan linksaf en dan nog 3 blokken rechtdoor en dan zie je Starbucks op de hoek. Ik loop er naar toe terwijl Ang in de rij blijft staan. Ondertussen heeft Ang nog maar eens 3 kwartjes in de automaat gegooid. Ongeveer twintig minuten later ben ik terug met twee koffie en staat Ang nog steeds op straat. De kwartjes voor de parkeermeter zijn niet aan te slepen. Dit geintje heeft ons gewoon een uur van onze kostbare San Francisco tijd gekost. Het is een heel klein zaakje met alleen maar lekkere dingen, de keuze is nog niet eens heel uitgebreid. We bestellen 7 croissants, 4 chocolade broodjes, 3 gevulde donutsen met banaan en 3 gevulde donutsen met mokka. We komen buiten met drie schitterende dozen en we zijn $ 66,– lichter. Eerlijk is eerlijk, het was wel een heerlijk ontbijt, Mr Holmes weet hoe hij ze bakken moet. Onze kamergenoten waren na dit heerlijke ontbijt niet meer boos op ons, uiteindelijk waren wij twee uur weggeweest om kaartjes en ontbijt te halen.

Ondertussen is het bijna half een voordat wij allemaal in de bus zitten, we nemen de bus mee want de kids willen na Alcatraz gaan shoppen. We rijden naar Fisherman’s Wharf en halen als eerst onze kaartjes voor Alcatraz, wij mogen om 15.20 uur aan boord. Hierna rijden we terug naar Pier 39 en parkeren de auto tegenover de pier.

We lopen als eerst naar de zeeleeuwen die hier rustig liggen te genieten van het mooie weer. Daarna lopen we naar het museum, het gaat natuurlijk over de zeeleeuwen en we doneren natuurlijk aan het goede doel.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hierna lopen we verder richting winkeltjes op de pier en eten hier iets, zodat we zo dadelijk de boot op gaan met gevulde buikjes. Hierna lopen we rustig door naar Pier 33 waar we in de rij gaan staan om de boot te pakken naar Alcatraz. Ik denk wel de beroemdste gevangenis van de hele wereld. Wij hebben Alcatraz in 2011 ook al bezocht, maar vonden toch wel dat Alv en Arie dit zeker zouden moeten bezoeken. Het blijft indrukwekkend om hier rond te lopen en al die verhalen te horen. Ik denk dat de foto’s voor zich spreken. Natuurlijk stoppen we ook even bij de cel waar de grote uitbrak heeft plaats gevonden. Drie gevangen ontsnappen via een gat die zij gemaakt hebben, via dit gat kwamen zij terecht in een buizen gang. Ze zijn nooit meer gevonden, sommige zeggen dat ze de kant nooit gehaald hebben, andere zeggen dat ze het wel gehaald hebben en dat ze naar Zuid-Amerika vertrokken zijn.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Aan het einde van de tour koop ik het boek van William Baker en laat het boek door hem signeren. Hij heeft in Alcatraz gezeten tussen 1957 en 1960. De 83-jarige man heeft in totaal 50+ jaren doorgebracht in diversen gevangenissen, waaronder Alcatraz. Over zijn tijd in Alcatraz heeft hij een boek geschreven. Hij is nu vijf jaar een vrij man.

William Baker signeert mijn boek

Nadat we heel de tour gedaan hebben is het tijd om de boot weer terug te nemen en de bus op te halen. Om 20.00 uur komen we aan bij een outlet centre waar nu echt de laatste boodschappen gedaan worden. Het lijkt wel of het zo moet zijn maar ze hebben weer maar een uur om te shoppen. Ik vind het heerlijk, net genoeg tijd om te kopen wat je nodig hebt, net te weinig tijd om rustig te slenteren. We sluiten ons winkeluurtje af met een koffie bij de Starbucks en lopen naar de bus om op zoek te gaan naar een eetgelegenheid. Ang heeft trek in Little Ceasar’s en Alvie doet met hem mee (take out pizza), Arie en Romy kiezen voor de McDonald’s, duhuhhh, ons Mac verslaafden, Car en Dani passen zich aan en kiezen iets “gezonds” uit. Ik sla de maaltijd over want geen van tweeën spreekt mij op dit late tijdstip aan. Tiamo eet zijn groenten potje leeg.

Na een uur zijn we weer terug op onze hotelkamer en sluiten wij een indrukwekkende dag af.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.

Donderdag 24 maart 2016

 Ik ben vroeg wakker maar we hebben een slechte internetverbinding op de kamer, ik pak mijn laptop en loop naar de lobby waar ik mezelf in een hoekje installeer en upload het blog. Nogmaals iedereen bedankt voor jullie reacties. Mijn kamergenoten pakken onze spullen in en pikken mij, bij de lobby op. Het ontbijt kon je bijboeken maar het ziet er niet echt uitnodigend uit, hierdoor besluiten wij om ergens langs de kant van de weg een ontbijtje te scoren.

Wildlife

Onze eerste stop is al een kwartier na vertrek bij Elephant Seal Vista Point op Piedras Blancas net ten noorden van San Simeon. Na wat genoten te hebben van deze wat luie beesten vervolgen we onze weg en hebben al snel ons lach momentje. Ik zit op de eerste rij achter de passagiersstoel, toevallig zit Arie op die stoel. Langs de weg zien we erg veel stenen liggen die van de bergen zijn afgegleden, ik moet van iemand mijn raampje dicht doen, dit is een kiepraampje en die sluit ik waarbij het slot een vrij harde tik laat horen. Gelijk zegt Arie: “Oh ik doe ook mijn raampje dicht, want er viel een steen”. Waarop Ro en ik keihard beginnen te lachen.

Geweldig uitzicht over de Stille Oceaan

We stoppen voor het ontbijt iets voor twaalven in Gorda. We vergeven Ang zijn benzine debacle, het had duidelijk nog erger gekund, hier betaal je $ 6,– per gallon. De serveerster is niet de aardigste dame die wij gedurende deze vakantie zijn tegengekomen. We krijgen de lunchkaart terwijl we eigenlijk liever willen ontbijten. Ik vraag aan haar of ik ook wat eieren en bacon kan bestellen. Ik krijg van haar als antwoord: “The cook is out, so we serve just lunch” Hoe bedoel je, de kok is er niet? Wie gaat onze lunch maken dan? Ach, de vrouw zal wel moe zijn. Ze moet voor onze drankjes wel vier keer lopen wat door haar niet zo geapprecieerd word. Het eten is echt heerlijk, tomaat smaakt echt naar tomaat en de sla is heerlijk vers en knapperig. Dit is wel een van de lekkerste BLT’s die ik ooit gegeten heb. We stappen om 13.00 uur weer met goed gevulde maagjes in de auto en rijden verder over de Highway 1.

De rivier stroomt rustig tot de McWay Waterval

Op 40 minuutjes van Gorda ligt Julia’s Pfeiffer Burns State Park, wij zijn hier in 2011 al geweest maar deze plek heeft zoveel indruk gemaakt dat we het nog een keer willen zien. We betalen $10,– en mogen op zoek gaan naar een parkeerplekje. Dit toegangskaartje geeft ons ook recht om vandaag andere State Parken te bezoeken. Door het State Park vindt een riviertje zijn weg naar de rand van de rotsen, het riviertje wordt een waterval en valt op het strand. Het is hier echt schitterend, onder ons is het water turquoise, de lucht is blauw, de rotsen antraciet en dan zie je de witte waterstraal die op het beige strand uiteen valt.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We lopen door tot het einde waar het huis stond van Helen Hooper Brown. Zij was een rijke erfgename van de Oostkust. Zij en haar echtgenoot kochten Saddle Rock Ranch (nu: Julia Pfeiffer Burns SP) in 1924, op deze ranch runde Julia Pfeiffer Burns samen met haar echtgenoot de kudde. Deze twee vrouwen uit verschillende werelden raakten bevriend in de laatste jaren van Julia’s leven. Julia overleed in 1928 en in 1956 verhuisde Helen met haar man naar Florida. Ze zijn nooit meer teruggegaan naar Saddle Rock Ranch. Helen heeft de grond en gebouwen cadeau gedaan aan de staat Californië in 1961. Ze had wel wat eisen: 1. het state park moest de naam dragen van haar goede vriendin, 2. het huis mocht niet gebruikt worden voor het publiek. Ze hebben het huis dan ook afgebroken in 1966. Helen had hier een geweldig uitzicht, zowel op de Stille Oceaan als op de waterval.

Voor 20 april 1983 mondde de rivier uit in de Oceaan, op deze dag was er een grote aardverschuiving. Highway 1 was voor een jaar gesloten en ze hebben miljoenen kubieke meters puin en steen de oceaan ingeduwd. De oceaan heeft het puin meegenomen naar de voet van de McWay Waterval, waardoor hij nu op het strand valt, maar ze verwachten dat ooit het strand zal verdwijnen met de constante beweging van aarde en oceaan. We vervolgen onze weg naar het noorden na ongeveer hier een uur doorgebracht te hebben.

De volgende stop is 40 minuten later bij de Bixby Creek Bridge. Voor de brug in 1932 in gebruik werd genomen, waren de inwoners van de Big Sur-regio in de winter zo goed als afgesloten van de buitenwereld, doordat de verder landinwaartse Old Coast Road moeilijk te berijden is. Al snel vervolgen wij onze weg naar Carmel. Omdat het al 17.30 uur is, slaan we de 17 mile drive over. Toekomstige reizigers die de route Los Angeles en San Francisco voor de eerste keer gaan rijden, raad ik aan om minimaal 2 overnachtingen in te plannen. Eén overnachting zoals wij nu hebben gedaan is echt te weinig voor de vele mooie stops die onderweg zijn. Zou het passen in jullie plannen rijd deze route dan van noord naar zuid. Je hebt de oceaan aan je rechterzijde en alle uitkijkpunten zijn aan je rechterzijde waardoor je veel makkelijker weer kunt deelnemen aan het verkeer.

Carmel

In Carmel parkeren wij de auto en lopen een rondje. Carmel is een gezellig kunstenaarsstadje waar ooit Clint Eastwood burgemeester was. We drinken een kopje koffie en we kopen hier ook het meest niet lekkere flesje water die ik ooit in mijn leven geproefd heb. Dit flesje is gevuld met een of andere fontein water uit Italië, het had net zo goed slootwater kunnen zijn, want daar smaakte het wel naar. Na het strekken van de benen en de oppepper, rijden we door naar Santa Cruz, op de boulevard staan verschillende attracties, waar we een ritje op de houten achtbaan willen maken en ik wil een rondje in een van de oudste werkende draaimolens van Amerika maken met mijn kleinzoon. We rijden om 19.00 uur het parkeerterrein op en tot onze grote verbazing zijn alle attracties net gesloten, de file in Carmel heeft ons net de das omgedaan. Goede reden om nog een keer terug te komen. We typen het adres van het hotel in San Francisco in de TomTom, op zoek naar een TgiF, Alvie wil graag nog een keer Jack Daniels spare ribs eten. We rijden naar een winkelcentrum toe waar blijkbaar een TgiF zou moeten zitten, maar dit winkelcentrum ziet er heel verlaten uit, heel veel winkels zijn al gesloten en de winkels die nog open zijn hebben uitverkoop omdat ze binnenkort sluiten. TgiF hebben we nooit gevonden wel heeft Tiamo zijn eerste ritje in een Ferrari gemaakt, hij is al net zo gek op auto’s als zijn ouders. Uiteindelijk belandden we in San José bij een Cheesecake Factory. Na het eten rijden we door naar het hotel checken in en al snel is het bij mij San Francisco by night.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.

Woensdag 23 maart 2016

 Vandaag begint deel 1 van onze reis naar San Francisco. Na het schaarse ontbijt vertrekken wij om 10.00 uur. Onze eerste stop wordt Walt Disney Company, daar waar al het harde werk gedaan word zodat wij kunnen genieten van heerlijke films. Wie is er niet groot geworden met Peter Pan, Dombo en Sneeuwwitje. Deze stop is natuurlijk speciaal voor Dani en Arie aangezien zij onze attractieparkenfanaten zijn. Ze hebben zelfs beide bij Disneyland Parijs gesolliciteerd. Zo ver gaat hun liefde voor Walt en alles wat met Walt te maken heeft. Walt Disney Studio’s is gelegen op Riverside 2300, Burbank. Vanaf de buitenkant maken we wat foto’s want we mogen het terrein niet op. Dani is helemaal happy want hij heeft de gebouwen gezien waar Walt Disney groot is geworden. En waar Walt vaak de woorden heeft uitgesproken: “Don’t forget, it all started with a Mouse.”

Deze slideshow vereist JavaScript.

We vervolgen onze weg en onze tweede stop wordt 25600 Hercules Street, Santa Clara. De plek waar Paul Walker het leven liet. We rijden een extra rondje want we kunnen niet goed het nummer vinden, doordat we twee meiden op de grond zien zitten bij een stronkje vermoeden we dat het daar moet zijn. Op het asfalt zien we wat bandensporen van auto’s die daar burnouts en donuts gemaakt hebben. Het is een vreemde gewaarwording maar de Blanco’s plus aanhang zijn gewoon stil. We kunnen niet begrijpen hoe dit op deze plek heeft kunnen gebeuren. Hoe hard is hier gereden om uit deze flauwe bocht te rijden? We begrijpen er niets van.

Even stil.

Al wat er over is gebleven van de boom

Nu gaan we toch echt even kilometers maken want we hebben twee dagen om 714 kilometers af te leggen. Onderweg is de natuur echt schitterend, het is groen en met veel bergen en heuvels om ons heen. Californië is zo’n mooie staat.

Schitterende landschappen om ons heen

De omgeving is echt mooi

Onze volgende stop wordt Santa Barbara natuurlijk kunnen wij Los Angeles niet verlaten zonder langzaam te rijden door de vele files waar Los Angeles om bekend staat. Om 13.30 uur staan we bij de Old Mission van Santa Barbara geparkeerd. Deze stop stond op mijn bucket list. In 2011 hebben wij de Old Mission overgeslagen want we hadden de Mission van Carmel bezocht en ik kan mijn familieleden niet teveel vervelen met oude kerkjes en kapotte stenen. Ro, Ang, Alv en ik bezoeken de Missie. Car, Arie en Dani blijven buiten op het grasveldje in de schaduw liggen. De Missie is schitterend en goed onderhouden. Deze Missie is door Vader Fermin Lasuén opgericht op december 1786, op de feestdag van Barbara van Nicomedië. De Missie heeft haar naam doorgegeven aan de stad Santa Barbara. De missie behoort tot de Camino Real (Koninklijke route). De Franciscanen hebben langs de Californische kust, vanaf San Diego tot aan San Francisco Solano in Sonoma, heel wat van deze missies opgericht. Het doel was om de inheemse bevolking te bekeren.. We beginnen onze wandeling door de missie bij de heilige tuinen, we wandelen met z’n vijven rustig door de tuinen en komen zo terecht bij de begraafplaats. Er is een Mausoleum die er prachtig uitziet, maar wel heel erg 2016. Na de begraafplaats, lopen we naar de kerk. De kerk ziet er mooi maar eenvoudig uit. We genieten wat van de rust, nemen wat foto’s en lopen alweer snel door. We komen nu terecht in het museum. Het museum geeft je een aardig beeld hoe de Franciscanen toentertijd geleefd hebben. We lopen terug naar de achterblijvers, die heerlijk in de schaduw van een boom liggen.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Wat ons van onze reis in 2011 ook nog is bijgebleven is het plaatsje Solvang. Hier zouden wij wel graag een broodje willen eten. Het plaatsje is nog steeds heel erg leuk. Het doet heel Scandinavisch aan. Solvang is opgericht in 1911 door een groep Denen die de koude winters van het Midwesten verruilden voor de Californische zon. Het broodje hebben we hier niet kunnen eten, want lunchtijd was voorbij.

Solvang

Na 27 jaar stroomt er tomaten door mijn bloed

We stemmen om dan maar door te rijden naar Pismo Beach. Hier kunnen we vast wel wat eten en natuurlijk wordt hier ook weer geshopt. We eten bij een Italiaans Restaurant. Arie en ik blijven achter bij Starbucks, waar wij ons blogcenter in een hoekje hebben geïnstalleerd. Ondertussen boek ik ook een kamer voor vanavond. Voor vannacht hadden wij nog geen slaapplek omdat ik niet vooruit kon zien tot hoe ver we zouden komen in onze rit van ruim 700 kilometer. Het wordt een hotel in San Simeon, op bijna een uur rijden van Pismo Beach.

Het blogcentrum

Bepakt en bezakt komen ze allemaal weer terug en rijden wij al snel weer door naar onze volgende slaapplek. We hadden nog in San Luis Obispo kunnen stoppen bij de Madonna Inn, dit is een hotel die er heel kitscherig uitziet. Ook hadden we kunnen stoppen bij bubble gum alley, een straat waar de jeugd al sinds de jaren ’50 hun kauwgom geplakt op een muur achterlaten. Iedereen is moe dus we besluiten om gelijk naar het hotel te rijden. Ondertussen spelen wij een spelletje. Wij doen dit spelletje al sinds de kinderen heel klein zijn, het spelletje noemen wij; Wie zit er in mijn hoofd? Je neemt een beroemd/bekend persoon in gedachte, de rest van de groep stelt vragen en jij mag alleen ja of nee antwoorden. Car en ik probeerden het altijd simpel te houden voor de kinderen, dus standaard begonnen we bijna altijd met Paul de Leeuw, Oprah, Barbra Streisand en Bassie. Zo ook vandaag, voor ons natuurlijk lachen. Is het een man? Ja. Paul de Leeuw? Ja goed, jij bent. Dani is aan de beurt, waarop een van ons vraagt of hij iemand in zijn hoofd heeft. Hij antwoordt: “Ja.” Waarop Arie door de bus roept: “Beyoncé” Hierop reageert Dani heel sip: “Ja”. We hebben in een deuk gelegen en ik kon mijn buikspieren weer heel goed trainen. Ja Peet, de Tena Lady heeft zijn werk weer goed gedaan. Al spelend vloog het uur voorbij een checkten wij om kwart voor tien in. Al snel ligt iedereen een beetje te internetten, te relaxen of te bloggen. Weer is er een einde gekomen aan een mooie dag. En nu allemaal lekker slapen en morgen gezond weer op.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.

Dinsdag 22 maart 2016

Allereerst wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie reacties, zowel op het blog als op facebook en voor het feit dat jullie het geduld hebben om mijn geraaskal te volgen. Vandaag verkassen we weer. Anaheim ligt ten zuiden van Los Angeles en een onlogische plek om nog een nacht te blijven als wij morgenochtend naar het noorden moeten rijden. We pakken de auto weer in en rijden naar Hollywood Boulevard, hier bevindt zich de Walk of Fame, de straat met alle roze sterren op de straat. Hier wandelen wij richting Starbucks en Dunkin Donuts, √ check, van de bucket list van Alv en Arie. Dunkin Donuts, veel over gehoord, nu ook geproefd. Hierna gaan we op zoek naar de ster van Walt Disney, Dani en Arie willen graag bij deze ster een foto.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nadat deze in het bezit is van de jongens parkeren we de auto in het winkelcentrum Hollywood & Highland, vanaf een balkon op de tweede verdieping heb je zicht op het Hollywood bord. We lopen naar de ingang van het Dolby Theatre, dit is het theater waar de Oscars uitgereikt worden. Om bij de ingang van het theater te komen moet je door een gang met pilaren aan weerskanten. Deze pilaren zijn verlicht en hebben in het (plexi)glas een jaartal gegraveerd, onder het jaartal staat de naam van de film die dat jaar de Oscar voor de beste film gewonnen heeft.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We hebben het hier al vrij snel gezien, Alv koopt een petje en met de bon van dit petje kun je het parkeerkaartje valideren, waardoor we maar $ 2,– voor de parkeerplaats hoeven te betalen.

Bling bling

Via Sunset Boulevard rijden we naar Beverly Hills waar we genieten van de mooie optrekjes en natuurlijk even bij het bord een foto willen maken. Het is heerlijk vertoeven hier in Beverly Gardens park. De auto laten we staan waar hij staat en wandelen naar de overkant zo de Rodeo Drive op, jullie weten wel, DE winkelstraat van Beverly Hills, waar je nergens prijskaartjes hebt hangen. Wauwww, pijn in mijn buik heb ik gehad. Wij wandelen rustig over Rodeo Drive, kijken naar wat etalages en zijn gelijk op zoek naar een eetgelegenheid. Er komt een Aziaat aangelopen met een papieren zak in zijn arm, voor onze neus valt de bodem uit de zak en vallen al zijn pas aangeschafte spulletjes op de grond. Moeders a.u.b. uw kinderen nu even niet verder laten lezen, dit is alleen voor volwassenen. Twee giga dildo’s, een mini vibrator en wat stress balletjes, die later volgens mijn dochter nep borsten schijnen te zijn vallen uit zijn zak. De man helemaal in paniek, wist niet hoe snel hij het op moest ruimen, zodra hij het tweede apparaat wilde oprapen viel het andere apparaat weer uit zijn hand. Wat voelde hij zich opgelaten. Bij ons kon iedereen zijn lach inhouden, behalve ik natuurlijk, ik heb gegierdddddddd. Ro vond het toch allemaal weer eng; “dadelijk doet hij dit om ons af te leiden en worden we door een ander beroofd”. Dit was dan wel weer een domper op het verhaal. He, wat heb ik mijn dochter toch achterdochtig, wantrouwend en bang grootgebracht. Mijn buikspieren zijn wel weer even goed getraind. Op Rodeo Drive zien we ook een schitterende mooie auto rijden, de auto hoef ik niet, maar ik weet nu al wat voor kleur mijn volgende auto krijgt.

Bling bling Pink, dit wordt hem

We zoeken een McDonald’s op in de TomTom want er moet toch echt even gegeten worden, maar niet voordat ik eerst het adres van Hugh Hefner invul. We zijn in de buurt, dus na Chicago gaan we nu ook op zoek naar zijn stulpje hier in LA. Is er iemand geïnteresseerd om het stulpje te kopen, 10236 Charing Cross Road, Los Angeles, CA 90024, staat te koop voor $ 200 miljoen. Ik neem wat foto’s van de oprijlaan want meer valt er niet te zien.

Na het eten rijden we door naar UCLA, het universiteiten complex van LA. Na Stanford, Yale, Boulder en Princeton is dit een teleurstelling. Campus lijkt gewoon een stad, het valt ons zwaar tegen, we stappen niet eens uit de auto en we rijden snel door naar de pier van Santa Monica. We wandelen over de pier en groot is onze verbazing wanneer wij weer onze Aziatische vriend zien met zijn papierenzak met inhoud. Natuurlijk werd ook hier weer zijn truck uitgevoerd. Had Ro toch gelijk, we zijn niet beroofd, maar we waren wel op candid camera. Zij schijnen filmpjes op Youtube te plaatsen onder de naam Rice Man, zodra ik weer thuis ben zal ik wel op zoek gaan of ik iets van de jongens kan filmen. Het is een teleurstelling dat hij het in scène heeft gezet, maar jongens, jongens, wat heb ik vanmiddag gelachen.

Na het berijden van de 75 km van Route 66 moeten we dit keer ook weer het bord van het einde van Route 66 op de gevoelige plaat leggen. Terwijl wij ons verbazen over de gekken die in het water aan het spelen zijn, door de wind voelt het heel koud aan, genieten wij van een schitterende zonsondergang.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hierna rijden wij nog even naar Venice Beach waar we ook de auto parkeren, maar het is al donker en het komt ons nu dat alle winkeltjes dicht zijn heel onguur over. Ang ziet wat jongens dealen en al snel kiezen wij eieren voor ons geld en lopen wij weer terug naar de auto. Arie en Alv zullen terug moeten komen om dit af te kunnen vinken van hun bucket list.

We rijden terug naar de stad en checken in. Ang, Car, Dani en Arie gaan nog wat eten de rest van het gezelschap gaan naar bed en voordat we het weten zijn onze oogjes dicht en snaveltjes toe.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.

Maandag 21 maart 2016

 Vandaag scheiden onze wegen, Dani en Arie gaan naar Disneyland en wij gaan naar Downtown LA. Willen jullie het verhaal van Dani en Arie horen, dan moeten jullie even switchen naar de andere zender van Arie. Wij rijden om 11.00 uur naar Pasadena, Alvie heeft een Honda Shop gevonden en wil daar graag naar spullen voor zijn auto kijken. We komen aan bij JHPUSA.com, binnen no time staan ze weer buiten want het is een internetshop, dus een kleine teleurstelling.

We rijden door en komen na een half uur aan bij El Pueblo de Nuestra Señora de la Reina de Los Angeles. We parkeren aan de overkant bij een super aardige man die trots aan Ang verteld dat de Kever naast het ticket huisje van hem is. Hij heeft deze kever nieuw gekocht in 1978.

Kever uit 1978 door onze vriend nieuw gekocht

We steken de weg over en komen terecht op Olvera Street. Dit is een leuke straat met allerlei winkeltjes. We kopen hier wat te drinken en slenteren door de oude straten en pleinen richting het stadhuis.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Op Los Angeles Plaza staan wat Mexicanen/Indianen in kleurrijke kledij een show weg te geven we kijken even en lopen al vrij snel weer door. De andere kant van Amerika zien we ook. Op een viaduct hebben wat daklozen hun tentje geplaatst, zeer triest, maar het hoort wel bij USA.

Schaars gekleed maar wel heel kleurrijk

Onderweg komen we nog wat Latino’s tegen die wat muziek maken en een potje schaken.

De mensen schaken en maken muziek

We komen aan bij het Stadhuis, boven heb je een 360 graden observatie dek. Vanuit hier heb je een mooi uitzicht over heel LA en het is nog gratis ook. We moeten door een detectiepoortje, de tassen worden gecontroleerd en we krijgen een bezoekers sticker op onze borst geplakt. Je pakt de lift naar de 22^ste verdieping, hierna wissel je van lift en vervolg je de route met de volgende lift naar de 26^ste verdieping .

Deze slideshow vereist JavaScript.

Hierna lopen we nog een trap op en je hebt een leuk uitzicht. Ze hebben ook op iedere windrichting een bord met een foto van de gebouwen die je ziet. Ben je in de buurt van het Stadhuis dan is dit zeker een aanrader, houd er wel rekening mee dat je hier alleen naar binnen kunt tijdens kantooruren. We genieten van het uitzicht, maken foto’s en luisteren naar wat Tiamo ons te vertellen heeft als vertegenwoordiger van El pueblo de Los Angeles. We lopen door naar de hoek want daar staat een paal met alle zuster steden van Los Angeles.

Zustersteden van Los Angeles

Kunst tijdens onze wandeling

Nu wordt het tijd om een broodje te eten en dat gaan we doen op Union Station, vanaf het Stadhuis kon je het Station goed zien liggen. Wat is dit een mooi gebouw, gebouwd in 1939 in Spaanse koloniale stijl. We kopen een broodje en op de mooie houten bankjes met lederen zitjes eten wij deze op. Een deel van het station is afgezet met koorden. Bij de informatie balie vragen we waarom we daar niet mogen komen. 9-11 heeft veel veranderd, ook hier in LA. Sinds de aanslagen op New York moeten werknemers die met geld werken achter kogelwerend glas. Dit zou hier de sfeer niet ten goede komen, vandaar dat deze werknemers op een andere plek zijn ondergebracht en dit in de oude sfeer behouden is.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Via el Pueblo lopen we terug naar de auto, natuurlijk niet zonder dat we foto’s maken van het oudste gebouw van Los Angeles, Avila Adobe. We kunnen niet naar binnen want de openingstijden zijn tot 16.00 uur en dat is het net geweest.

Deze slideshow vereist JavaScript.

We halen de auto op en gaan op zoek naar de begraafplaats van Paul Walker, dit is een acteur van the Fast & the Furieus. Hij is 30 november 2013 om het leven gekomen bij een auto-ongeluk. Heel de wereld heeft toen gerouwd en de straatracers en auto liefhebbers  over heel de wereld hebben herdenkingen gehouden, ook Rotterdam heeft een tocht gehouden. We rijden naar de begraafplaats Forest Lawn Hollywood Hills. Hier liggen heel veel bekende/beroemde mensen begraven. We vragen bij de bloemenwinkel waar zijn graf is maar om privacy redenen wordt deze informatie niet gegeven. Een tijd geleden had ik een heel verhaal gelezen over Paul Walker. De schrijver had toen een hele goede beschrijving gegeven hoe we zijn graf zouden kunnen vinden. Natuurlijk had ik nu geen idee meer waar ik zijn moest, ik wist alleen nog wel dat hij in een hoek lag. Wij reden daar een beetje rond en bij het zien van een bordje met Liberty Hall, zei ik dat die naam mij wel iets zei. We hadden ook nog maar een half uur de tijd, om 18.00 uur zou de begraafplaats sluiten. We komen aan bij Liberty Hall, draaien de auto, deze weg is namelijk doodlopend, Alv kijkt naar links en ziet een bord Walker. We stappen uit de auto en bekijken het graf, er ligt wat geld op de betonnen rand van het perkje. Car en Alv kunnen niet geloven dat dit het graf is, er is geen complete naam geschreven, geen geboortedatum, geen overlijdensdatum …. helemaal niets. Alv kan het niet hebben en besluit om een vijf euro bundel aan te schaffen zodat hij 24 uur een paar MB kan internetten. Hij verwoordde het heel mooi: “ik ben nu hier en ik ga toch niet naar een graf staan kijken als ik niet zeker weet dat hij er begraven is.” Hij heeft het graf gevonden op internet en aan de hand van het beeld naast het graf van Paul Walker weten we 100% zeker dat dit echt het graf van Walker is. We nemen wat foto’s, Alvie legt € 0,05 naast de andere muntjes. En we lopen een beetje rond op de begraafplaats. Bij een paar graven hebben ze mooie paasstukjes geplaatst.

Forest Lawn Hollywood Hills

Mooie paasstukjes bij de graven

Paul Walker’s graf

We lopen weer terug naar de auto en gaan naar Griffith Observatory. De TomTom brengt ons mag Joost weten waar, na vele smalle straatjes met onze giga bus getrotseerd te hebben, laat Ang hem langs de kant van de weg staan en gaat op onderzoek uit of er een manier is om bij het observatorium te komen. Ro en Car beslissen om in de bus te blijven, het Observatorium is hoog op een berg en Ro ziet het niet zitten om de buggy naar boven te duwen, Alv biedt nog heel lief aan om de buggy te duwen, maar ze houdt voet bij stuk, zij en Tiamo blijven in de auto. Wat ben ik blij dat zij deze beslissing genomen heeft toen wij met z’n drieën eenmaal onderweg waren. Het was een hele klim en ik was weer helemaal in mijn element. Buiten adem maar heel blij komen we boven aan. Het uitzicht vanaf hier is geweldig, met geen woorden te omschrijven, vandaar dat ik zoveel foto’s met jullie deel zodat jullie het zelf kunnen zien. Net na zonsondergang rennen we terug naar beneden, want ons hek sluit bij zonsondergang en we zijn bang dat we dan over het hek moeten klimmen. Voor toekomstige reizigers, Griffith Observatory is op maandag gesloten, maar het uitzicht is altijd geopend tot zonsondergang.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Zodra we in de auto zitten wordt er besloten dat we gaan winkelen bij Citadel Outlet. Om 20.00 uur komen we aan en de winkels sluiten om 21.00 uur, dus perfect voor mij. Na het winkelen, gaan we op zoek naar een TgiF waar wij al ons bespaarde geld van vandaag opmaken. Wauwwwwww, we hebben hier echt de hoofdprijs betaald, maar het was wel heerlijk. Het is 23.30 uur en wij wachten op Dani en Arie in ons hotelkamer. Om 00.00 uur sluit het park, dus wij verwachten de jongens om 00.30 uur thuis. Natuurlijk zijn het volwassen mannen, maar toch, het blijft altijd je kleine kind. We hebben hen berichten gestuurd, we hebben ze gebeld en totaal geen contact. Gelukkig om 01.30 uur zijn we weer compleet en kan ik met een gerust hart gaan slapen.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.

Zondag 20 maart 2016

Vandaag zijn we allemaal op tijd wakker. Ro en ik worden door onze mannen blij verrast. Zowel Alv als Car zijn beide met $ 500,– naar onze hotelkamer gekomen. Zo is het nog eens leuk wakker worden. Het mooist en liefst is nog wel dat wij het gewonnen geld krijgen. We hebben een lange weg voor de boeg, dus gaan we vlot op weg. Vandaag leggen we de 470 km af naar Los Angeles. We beginnen met een ontbijt bij de Ihop, waar we heel vriendelijk geholpen worden door Wendy. Nadat onze buikjes goed gevuld zijn rijden we naar het Bellagio. Dani heeft gisteren zijn Bellagio fiches aan Car gegeven zodat hij ze kon omwisselen. Hij wil graag een aandenken aan zijn eerst gokavontuur in Amerika.

We rijden naar het Las Vegas bord. Er staat nog best wel een lange rij, we maken de foto dan toch maar niet onder het bord maar schuin naast het bord.

We rijden Las Vegas uit en we belanden in een file en wat voor een file, al snel lopen we twee uur achter op schema. Onze eerste stop had Valley Wells rest stop moeten zijn, maar die rijden we zo voorbij omdat we toch wat tijd willen inhalen. Daarna rijden we in Primm ook het hotel met de achtbaan voorbij want Dani en Arie willen deze achtbaan toch niet op hun lijst zetten. Ook de super hoge thermometer rijden we voorbij. Echt zo zonde dat we dit allemaal niet van dichtbij hebben kunnen bekijken, maar we moeten keuzes maken en de file heeft ons van heel veel tijd beroofd.

Gezellig in de file

Supergrote thermometer rechts laten liggen.

Achtbaan in Primm links laten liggen

Net als we een beetje doorrijden belanden we weer in een file, gelukkig voor ons duurt deze niet zo lang. Zielig voor de mensen die buiten hun auto staan en hun auto hebben zien uitbranden. Zij zullen heel wat uren achterlopen op hun schema.

Langs de kant kijkend hoe je auto uitbrandt

We rijden weer een kwartiertje door en alweer belanden wij in een file, wauwwwww, mensen het is zondag, ga wat doen met je leven en verlaat die snelweg. Nu is de file ontstaan door de Californian Inspection. Wat voor inspectie het is, weet ik niet, maar we hebben weer ruim een half uur langzaam gereden.

Onze nieuwe vriend.

Onze eerste stop wordt Calico Ghost Town, eerst gaan we tanken. We komen terecht op een soort kruispunt waar op iedere hoek een benzinepompstation staat. Ang kiest de Shell uit en klaagt over de prijs, in Las Vegas hadden wij $ 2,49 betaald en hier staat de prijs op $ 3,69 per gallon. We krijgen de auto niet bij een pomp geparkeerd, omdat een van onze Aziatische vrienden bij het tanken zijn deur gewoon open heeft laten staan. Ang stapt uit en verzoekt op vriendelijke wijze of de man zijn deur dicht kan doen. Ang parkeert de auto strak langs de auto van onze nieuwe vriend en er is nu voor de man geen mogelijkheid om dadelijk in zijn auto te stappen. Ang betaald (eerst betalen dan tanken), Ang tankt, Ang loopt naar binnen om zijn wisselgeld te halen, Ang en wij liggen in een deuk want onze vriend moet via de passagiersdeur naar zijn plek klimmen. Heel kinderachtig van ons, maar wat hebben wij in een deuk gelegen.

We rijden weg, steken het kruispunt over en zien dat de prijs van de benzine hier $2,49 per gallon is. Ang heeft de rest van de dag gehoord dat hij ons gewoon $22,– heeft gekost. Voordat we naar Calico gaan, besluiten wij eerst te eten bij Peggy Sue’s. Dit is een typisch diner uit de jaren “50, ze verkopen allerlei souvenirs, en je kunt er natuurlijk nog gewoon eten. We nuttigen onze lunch/diner hier.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ro en ik lopen nog even naar de tuin en zien wat schildpadden in het vijvertje liggen op een rots. In de tuin hebben ze ook een stel dinosaurussen. Al met al was het een hele leuke ervaring. We gaan toch maar niet naar Calico Ghost Town, want we moeten nog in Barstow bij de outlet wat shirtjes en broeken kopen, want we raken aardig door onze schone kleding heen. Zodra we de snelweg oprijden begin ik te vertellen dat we hier echt even naar de Mac moeten, iedereen staat hier natuurlijk van te kijken, aangezien ik helemaal niet van de Mac houd. Deze Mac is gevestigd in het oude treinstation van Barstow. Terwijl ik dit zeg zien we aan de linkerkant van de snelweg het station liggen. We nemen de volgende afrit en keren de auto. Dit is echt leuk, er is niet alleen een Mac, er zijn winkeltjes en diverse andere eetgelegenheden.

Democratisch hebben we gestemd dat we ook niet naar Calico Ghost Town gaan want het is al tegen vijven. We hebben nog 190 km te gaan, waarvan 75 over de route 66. We rijden nu door naar de Barstow Outlets. In ieder geval even schone kleding kopen voor morgen. We spreken af dat we een uur de tijd hebben en dan allemaal weer verzamelen bij de auto. 

We houden ons allemaal aan de tijd en vervolgen onze weg, we zien de zon onder gaan zodra wij de Route 66 pakken naar Victorville. Vijfenzeventig kilometer rijden wij over de historische Route 66.

Om half elf rijden we Anaheim binnen waar wij de komende twee nachten zullen slapen. Zodra wij de stad inrijden worden wij verwelkomd met een gigantische vuurwerkshow van Disneyland. We stoppen de auto langs de kant en genieten van de show.

We checken in en Tiamo, Ro en ik gaan natuurlijk weer naar bed en de mannen gaan nog even naar Downtown Disney. Zij hebben het daar heel erg naar hun zin gehad met het bouwen van een auto voor Tiamo. Gelukkig zijn ze zo verstandig geweest om deze auto niet te kopen.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.

Zaterdag 19 maart 2016

Om 04.00 uur is het afgelopen bij mij met de slaap, en om 05.00 uur geef ik het op. Ik ga in een hoekje zitten en begin met het blog van eergisteren te typen. Om 07.00 uur hoor ik een zacht geklop aan de deur, het is Dani, hij was al naar de Subway gegaan en had daar koekjes en jus d’orange gekocht. We besluiten naar de Starbucks te lopen en nemen onze kleine wekker op beentjes ook mee dan kunnen zijn ouders en opa nog even slapen.

We ontbijten en tegelijkertijd upload ik het blog, deel het op facebook en we lopen terug naar het hotel. Zodra iedereen klaar is stappen we in de auto om bij de Starbucks weer uit te stappen en te genieten van een ontbijtje.

Uitzicht Hotel Rio vanuit de lift

Onze eerste stop is Hotel Rio waar de durfallen onder ons de Voodoo Zipline zullen doen. Weer een kabelbaan, de stalen kabels hangen tussen twee hotels in, op grote hoogte. Car, Ro en Tiamo blijven beneden in het casino. Natuurlijk mag Tiamo niet te dicht bij de tafels komen, ons komt het een beetje overdreven over, maar ja, zoals bij alles, waar trek je de lijn. Car wordt dus weggestuurd bij de tafels met Tiamo.

We pakken de lift naar boven en binnen een vloek en een zucht zijn wij op de 51^ste verdieping. We zijn met z’n vijven, je gaat per paar naar de overkant, één van ons zal alleen moeten. Dani wilt samen met mij, Arie durft niet alleen dus hij gaat samen met Alv en Ang biedt zichzelf aan om alleen te gaan. Zodra Ang de stoelen ziet maakt hij zich wel zorgen, hij heeft natuurlijk hoogtevrees, maar wil de angst niet zijn leven laten beheersen, hij verlegt steeds zijn grenzen. Als eerst gaan Arie en Alv. Je stapt eerst op een soort weegschaal, logisch want ze moeten de stoel natuurlijk wel in balans houden. Ik heb echt geen idee hoe zij het nu ervaren hebben aangezien er van hun gezicht weinig af valt te lezen. Ang maakt zich druk, wat als hij flauw valt? Dan valt hij naar voren, hij maakt zich nu nog drukker. Dani en ik gaan. Dani vindt het toch wel heel erg spannend, ik wil alleen dat hij niet schreeuwt zoals hij in de achtbanen doet, wacht bij nader inzien, laten we dat maar wel doen. Uiteindelijk schreeuwen we niet en genieten wij van een schitterend uitzicht. Dani is wat meer onder de indruk want hij heeft toch wel een flinke kriebel in zijn onderbuik. Aan de overkant komen we bruusk tot stilstand, ik verschuif wat in mijn stoel en dat vind ik geen fijn gevoel, gelukkig zijn we wel boven op het dak van het andere gebouw. Nu weer terug en dit doen we achterstevoren, Dani vindt dit niets. Ik blijf genieten. Bungelend aan twee stalen kabels en ik ken geen angst, wat is dit een geweldig gevoel. Ang zou nog steeds alleen gaan, maar hij maakte zich nog steeds druk, wat er zou gebeuren als hij flauw zou vallen. Ik heb mezelf maar opgeofferd en gevraagd of ik met hem mee mocht vliegen. Samen stappen we in, ik houd hem beet, hij houdt mij beet, AND WE DID IT. Hij vloog over dat grote gapende gat waar we beneden mensen aan het zwembad zagen liggen. Ik had hem gewaarschuwd dat hij tijdens het remmen zich goed vast moest houden. Nu nog terug, hij vond dit minder leuk maar ik geloof wel dat hij ook wat gezien heeft. Geweldig, zo trots op hem, hij heeft het gewoon gedaan.

Ik word afgevoerd naar de slachtbank

Daar gaan Arie en Alv

Mijn tweede keer, wat een opoffering.

WE DID IT

Hierna rijden we naar het Hollywood Cars Museum  waar we natuurlijk een fotorolletje volschieten van alle beroemde auto’s die hier staan, we geven onszelf een half uur de tijd om hier rond te lopen. Alle oude bekenden komen voorbij, Starsky & Hutch, General Lee, KITT, The A-team, de DeLorean van Back to the future, ach kijk ook zelf maar…….

Deze slideshow vereist JavaScript.

Nu naar hotel New York want daar willen de mannen de achtbaan bedwingen. Car, Tiamo en ik gaan naar de Starbucks en op het terras genieten we van alles wat om ons heen gebeurd. Ro waagt een gokje. Nadat de jongens uit de achtbaan zijn wagen zij ook een gokje in het casino van Hotel New York. Na twee uur is het wel genoeg en wordt iedereen opgetrommeld. Volgende stops zijn The Coca Cola store en The M&M’s store. Natuurlijk kopen we wat en worden er veel foto’s gemaakt. Vooral de M&M winkel blijft zo leuk.

Achtbaan in Hotel New York

Coca cola en M &M

Alsof een engeltje op je tong pist.

Ons happy koppel

Bij het MGM hotel wordt er contact gelegd met Countdown Escape om een afspraak te maken. Wij gaan vanavond op zoek naar de code. We lopen weer door naar Hotel New York waar we onze auto oppikken bij de Valet Parking. Jullie denken natuurlijk van doe maar luxe, steeds lees ik dat ze Valet parkeren. We moeten wel, want wij kunnen door de hoogte van de bus bijna geen enkele parkeergarage in. Dit scheelt ons een hoop zoekwerk en het kost gemiddeld $ 5,–  per keer, dit is de tip die je aan de man/vrouw geeft die je auto weer ophaalt.

We rijden naar de Gold & Silver Pawn Shop, jullie wel bekend van de TV. Het oogt een stuk kleiner dan op TV. We slenteren een beetje langs de toonbanken en verbazen ons over sommige prijzen. Het is hier echt duur. We zien geen bekende gezichten en na een paar kodak momentjes gaan we weer verder.

We gaan nu naar Countdown Escape. Hier gaan we proberen uit een kamer te ontsnappen, door de kamer goed te onderzoeken en de hints juist uit te voeren kunnen wij achter de code van de deur komen. Wij willen natuurlijk wel tot de 40% behoren die uit deze kamer weten te ontsnappen. We worden opgesloten in een kamer. Deze kamer heeft twee deuren. De linkerdeur is de paniekdeur voor de claustrofoben onder ons, of gewoon omdat je naar het toilet moet. De rechterdeur heeft een cijferslot, wij moeten achter de code zien te komen. Er hangt een TV in de kamer en daar zien we de tijd wegtikken. Als gekken beginnen we alle laatjes te openen, al heel snel zegt iemand : “Etherdiscipline”, we liggen alweer in een deuk want we leken ook echt op de deelnemers van Wie is de Mol. Als kippen zonder kop rennen we door de kamer. We hadden Ellie Lust echt even nodig om weer tot onszelf te komen. We vinden vier kastelen, ieder een eigen kleur, 13 metalen balletjes met een magneetje aan de onderkant. Deze balletjes hebben ook de kleuren van de kastelen. Op 8 daarvan stonden getallen met graden. Deze graden verwezen naar de lengte- en breedtegraden op de vier kaarten. Drie van deze metalen ballen lagen in een labyrint met daarop plexiglas, we moesten dus eerst een schatkist met een code openen om daar de afstandsbediening uit te halen die je nodig had om het autootje te besturen zodat je de metalen ballen naar de opening kon brengen. Tiamo heeft een neus voor gevaarlijk spul dus hij had al vrij snel de batterijen gevonden die we nodig hadden om de afstandsbediening te besturen. Hij was trouwens ook de ontdekker van het labyrint. Hij klom op het podium en nam het kleed mee dus door hem hadden we door dat we de afstandsbediening voor de auto nodig hadden. De code van de schatkist hadden we vrij vlot te pakken. Met een blacklight lantaarn konden wij op bepaalde plekken van de kamer hints vinden. Alvie heeft de andere drie metalen ballen uit de bak gehaald, terwijl de rest met de graden bezig waren op de landkaarten. Had je de magneten goed geplaatst dan ging er een geheim kastje open. Hierin lag een brief, met die brief moet je de code kunnen ontcijferen. Wij hadden de deur open met nog maar 7 minuten en 15 seconden op de klok. Super leuk was dit, Ro en ik hebben zeker genoten, volgens mij de jongens ook. Ze kwamen in ieder geval zeer enthousiast naar buiten.

Nu snel naar de strip want in hotel Rio hebben we een bord zien staan dat vanavond tussen 20.00 en 21.00 uur de verlichting uitgaat met oog op Earth Hour. We komen net iets voor achten aan en vol spanning wachten we op het moment. De klok tikt de minuten weg maar we zien weinig veranderen aan de strip. Jammer, wij hadden het wel heel gaaf gevonden als Las Vegas daadwerkelijk mee had gedaan. We rijden naar Ceaser’s Palace waar wij bij de Cheesecake factory de verjaardagsmaaltijd van onze jarige job zullen nuttigen. We hebben weer een heerlijke maaltijd voorgeschoteld gekregen het duurt jammer genoeg alleen een beetje lang voordat Dani zijn cake met kaarsjes krijgt. Natuurlijk zingen we weer luidkeels “Happy Birthday to you…..” betalen de rekening en gaan weer op zoek naar onze auto. Het Bellagio ligt naast Ceasars Palace toch laten wij de auto ophalen om met de auto naar het Bellagio te rijden zodat Dani zijn verjaardag gokkend kan afsluiten. Alle hotels liggen naast elkaar maar de hotel complexen zijn zo groot dat je echt honderden meters moet afleggen om bij het volgende punt te komen.

Tiamo is in slaap gevallen dus Ro en Ang blijven in de auto en wij spreken af dat we een half uur later bij de ingang zullen zijn, niet wetend dat de laatste fonteinen show om 00.00 uur is. Het is not done om naar Las Vegas te komen en niet de fonteinen van het Bellagio te zien dansen. Alv en Arie horen dit echt te zien, maar eerst lopen we het casino binnen. Inleg op tafel is minimaal $ 15,–. We kiezen een tafel uit, natuurlijk moet Dani gelijk zijn legitimatie laten zien, de zaalchef kijkt op zijn horloge, feliciteert Dani en de croupier geeft hem zijn fiches. Dani begint met $30,– en om 23.45 uur eindigt hij met $ 130,–. We rennen door het hotel richting fonteinen, ik blijf achter bij de afgesproken plek zodat ik Ang en Ro kan opvangen. De jongens rennen door en genieten van een schitterend spektakel. De jongens zijn eerder terug dan dat Ang en Ro er zijn, op zaterdagavond is het dan ook een crime om op de Strip te rijden, Ang heeft er gewoon bijna een uur over gedaan om een rondje om het Bellagio te rijden.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Car en Alv laten we achter in het Bellagio, Alv wilt nog gokken en Car offert zichzelf op zodat Alvie niet alleen achter hoeft te blijven. Zij nemen later een taxi naar het hotel. Weer hebben wij optimaal gebruik gemaakt van de uren die in een dag zitten en veel gezien en gedaan. Ang, Tiamo, Ro en ik gaan naar bed. Arie en Dani gaan nog een gokje wagen beneden. De verjaardag van Dani zit er na 32 uur op.

Liefs,

Cadaroraanaltiar

Vrijdag 18 maart 2016

 Om 06.00 uur is het afgelopen bij mij met de slaap. Ik begin het blog te typen en een half uur later is onze wekker op twee hele kleine beentjes ook wakker en wekt de rest. Voor de 2 gokkers valt het niet mee. Het ochtendritueel begint, we gaan naar het restaurant en ontbijten daar, want we hebben natuurlijk nog de tegoeden van Nicole.Vandaag waren de pancakes veel lekkerder dan gisteren en heeft iedereen zijn buikje gevuld behalve Ang, want hij ligt nog te slapen.

Koffers inpakken, uitchecken, auto op laten halen….. we zijn gewoon twee uur verder. Onze eerste stop wordt de Mac, zodat Ang ook wat kan ontbijten, we moeten om 12.00 uur in de Shalimar Wedding Chapel zijn, waar Ro en Alv in het echt verbonden zullen worden. Het was een korte maar zeer mooie dienst. Binnen een zucht en een vloek stonden we weer buiten, met een paar mooie ingelijste foto’s en heel veel lol omdat we het toch heel goed geheim hebben kunnen houden dat dit voor 18 maart op de planning stond.

Eerst stoppen we nog bij het Downtown Las Vegas bord en maken hier een paar foto’s.

Downtown Las Vegas

Mooie muurschildering tegenover de Wedding Chapel.

Na de foto’s rijden we naar de Stratosphere waar we Las Vegas vanaf grote hoogte zullen bewonderen. Het is een schitterend gezicht mijn eerste schrik moment bij het raam krijg ik als ik ineens zo de neus van de achtbaan over de rand boven mijn hoofd zie komen. Dani twijfelt heel lang of hij het zal doen of niet, uiteindelijk doet hij het niet, waarschijnlijk wil hij gewoon nog een keer terugkomen naar Las Vegas zodat het nog steeds op zijn bucket list blijft staan. Hier hebben we ook ons eerste lachmoment, Arie verkleurd heel snel, hij moet dus regelmatig ingesmeerd worden, Ro biedt zich heel lief aan. Ro spuit op zijn gezicht maar Arie heeft zijn mond half open, Ro waarschuwt hem en automatisch doet hij zijn mond nog verder open. Waarop Ang natuurlijk een opmerking plaatst die ik hier niet op ga schrijven maar jullie mogen je eigen verhaal ervan maken.

SLS Hotel and Casino

Onze Newly Weds

We vermaken ons hier een paar uur en dan gaan we heel even naar de Premium Outlets North, het ligt op een steenworp afstand van de Stratosphere want mijn vrijgezelle neefje is zo slim geweest om naar Las Vegas te komen en geen korte broeken of een zwembroek mee te nemen. Het is rond de 28 graden en dan in een spijkerbroek rondlopen geeft het gevoel dat je eieren au bain Marie zijn, dit waren zijn woorden. We krijgen een uur de tijd en dan moeten we ons weer verzamelen bij de valet parking. Ieder gaat zijn eigen gang en we zijn allemaal precies een uur later op de afgesproken plek. We gaan op zoek naar een supermarkt doen wat boodschapjes en besluiten om aan de overkant bij Jimmy John’s een broodje te eten. Jimmy John’s is een soort Subway, het verschil is dat je bij Jimmy alleen broodjes kunt bestellen die zij op het menu hebben staan, natuurlijk kan er altijd wel kaas of bacon bij maar verder niet. Bij de Subway bepaal je zelf wat je er op gooit.

Na het eten type ik het adres in de TomTom van het volgende hotel, ik heb een probleem want ik kan alleen kiezen uit kruispunten. Het hotel ligt aan de Decatur Boulevard Nr. 740. Ik kies een kruispunt en we rijden van Noord Las Vegas via de Snelweg naar Zuid Las Vegas. Zodra we de snelweg verlaten hebben, zijn we al vrij snel op de Decatur Boulevard Nr. 6900. We rijden de verkeerde kant op, de nummers zijn oplopend. We keren de auto en rijden en rijden en rijden, richting het Noorden. Ondertussen zijn we bijna een uur onderweg sinds we Jimmy John’s verlaten hebben. En we rijden en rijden en rijden. We kruizen Charleston Avenue waar wij het broodje gegeten hebben en iedereen begint natuurlijk al te lachen in de auto. We waren op geen vijf minuten afstand van het hotel maar hebben een hele rondrit gemaakt van ruim een uur om bij ons volgende hotel aan te komen. Ga je naar Las Vegas, probeer het weekend te vermijden, hotelkamers zijn dan heel wat duurder dan doordeweeks, wij hebben deze week ook de pech dat springbreak begint. Dit maakt de hotelkamers ook een stuk prijziger. Vandaar onze volksverhuizing.

We checken in en laten onze spullen op onze hotelkamer. Al snel moeten wij weer op stap omdat om 20.30 uur de jongens en Ro een helikoptervlucht over de Strip gaan maken. Willen jullie lezen hoe zij dit ervaren hebben dan moet ik jullie doorverwijzen naar het blog van Arie. De helikopter heeft maar 4 zitplaatsen inclusief piloot. Vandaar dat ik de vluchten gereserveerd heb voor de rest en zijn Tiamo en ik op de grond gebleven. Ze vonden het allemaal geweldig maar waren wel heel erg onder de indruk van het feit dat de helikopter heel erg dicht bij de Stratosphere vloog. Ze hebben genoten van het uitzicht op de schitterend verlichtte Strip.

Na anderhalf uur gaan we naar Fremont Street, in Nederland is Dani natuurlijk allang jarig hier moeten we nog even wat tijd rekken om hem te kunnen feliciteren. Bij de Fremont Experience zou Dani misschien de Slotzilla Zip Line willen doen, dit is een kabelbaan, je ligt op je buik en je vliegt over de bezoekers van Fremont Street.

Uiteindelijk heeft hij het niet gedaan omdat hij een uur alleen in de rij zou moeten gaan staan. Dit geintje kost $ 45,– en dat heeft niemand ervoor over. We genieten van alle figuren om ons heen, iedereen probeert een dollar te verdienen dus verkleden de mensen zich in de hoop dat wij toeristen een foto met hen willen maken. De Fremont Experience op het grote scherm boven onze hoofden is dit keer een videoclip van The Doors. Wij hebben niets met The Doors en houden het al heel snel voor gezien. We lopen nog heel even hotel de Golden Nugget in. Dit is een hotel die in 1946 gebouwd is en is hiermee een van de oudste casino’s in de stad.

Om half twaalf houden wij het voor gezien en rijden terug naar het hotel. Ik laat Dani een flesje water halen en we hangen snel de slingers op en blazen de ballonnen op. We versieren zijn kamer en zodra hij binnenkomt, is het 12 uur en zingen wij luid en vals in koor: “Er is er een jarig…”

We lopen  naar beneden naar het casino en willen 21- en met $ 21,– maar er zijn geen 1 dollar tafels. We lopen wat door het casino en komen tot de conclusie dat we morgen gewoon even in het Ballagio gaan blackjacken. Het is half een en we zoeken onze kamer op, Alv en Car blijven nog in het casino. Morgen wordt weer een lange dag……

Ook Dani is nu volwassen en verantwoordelijk voor zijn eigen daden. Wat is de tijd snel gegaan.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.

Donderdag 17 maart 2016

De wekker Tiamo gaat om 06.00 uur, wat natuurlijk geweldig is omdat het voor hem gewoon 15.00 uur onze tijd is. Na het douchen gaan Ro, Tiamo en ik ontbijten in het restaurant van het hotel. We besluiten om samen pannenkoeken te delen en Ro bestelt heel stoer een kop koffie, ik speel op safe en bestel een cappuccino. De pannenkoeken zijn niet lekker en de koffie van Ro niet te pruimen. Nadat we iedereen wakker hebben gemaakt pakken we de auto naar de Mac en ontbijten we daar, dit bevalt stukken beter dan wat wij een paar uur eerder gegeten hebben.

Onze volgende stop is de Hoover Dam. Voor ons allemaal is dit de eerste keer dat we de Hoover Dam bezoeken en het is echt een gigantisch groot bouwwerk. Indrukwekkend, zo hoog, zo groot, niet te geloven dat mensen dit gemaakt hebben. Er zijn verschillende parkeerplaatsen die $ 10,– kosten maar wij rijden deze parkeerplaatsen voorbij en komen terecht op een parkeerplaats waar je niet hoeft te betalen. Aangezien wij Car bij ons hebben komen wij aan en rijdt er een auto weg waardoor wij gelijk onze heilige koe kwijt kunnen.

We zijn hier ongeveer anderhalf uur, genieten van het uitzicht maken heel veel foto’s en drinken iets bij het Visitor Centre. Ook wordt er door mijn man voor het eerst een magneet gekocht. Hierna rijden wij naar een parkeerplaats waar je via een trap de Mike O”Callaghan – Pat Tillman memorial Bridge kunt oplopen. We zijn giga hoog en je hebt er een geweldig uitzicht op de Dam. Ben je goed ter been dan is de klim goed te doen, we waren alle vijf erover verbaasd dat we al zo snel boven waren. Na een korte pit stop op het parkeerterrein pakken we de auto weer om onze weg te vervolgen naar de Grand Canyon West.

Van grote hoogte kunnen wij onze heilige koe zien.

De Hoover Dam in vol ornaat

Onderweg maken we natuurlijk weer een kleine pit stop omdat het nu toch echt wel tijd wordt voor onze warme chocolademelk met vanille, heerlijk. Al snel rijden we de highway af en rijden via the Grapevine Mesa Joshua Tree Forest door naar Grand Canyon West. Overal waar je kijkt zie je Joshua Trees staan. Na een kort kodak momentje rijden wij weer verder en bereiken wij de parkeerplaats van de Grand Canyon West.

In vergelijking tot de South Rim heeft dit gebied veel minder uitkijkpunten maar zo krijgen Alv en Arie wel een impressie van de Grand Canyon. Grand Canyon West is gelegen op Indianen gebied met onze Las Vegas Pass hoeven wij niet voor de Legacy Tour te betalen, maar we moeten wel $ 8,– pp betalen om het Hualapai Reservaat te betreden. Arie, Dani en ik kopen ook ieder een kaartje a $ 32,50 per stuk voor de Skywalk, de rest durft niet, of ze hebben last van hun hoogtevrees of zij vinden het kaartje gewoon te duur.

Met een bus worden we bij de eerste stop gebracht. Hualapai Ranch, is leuk voor  kleine kinderen, gelukkig heb ik er een paar bij me, dus er wordt naar goud gezocht bij de goudmijn, we kijken wat bij de paarden en ezels. Bij de meeste van ons gaat het hart sneller kloppen als zij een mooie auto voorbij zien komen, ik raak helemaal in extase als ik de Yellowstone 2000 zie staan. Een mooie gele koets met mooie grote houten wielen en schitterend bekleed met lichtblauw velours.

Deze slideshow vereist JavaScript.

Al snel lopen we naar de bushalte. Volgende stop is Eagle Point waar ook de Skywalk is. Het is wel heel duidelijk waarom dit uitkijkpunt Eagle Point heet, je ziet in de rots tegenover het plateau waar wij op staan duidelijk een Adelaar. Wij drieën gaan naar de Skywalk. We worden gecheckt, Arie doet netjes zijn telefoon in het kluisje en Dani neemt hem netjes mee, natuurlijk verstopt want we mogen geen foto’s maken, er wordt van ons verwacht dat wij de foto’s daar kopen. Natuurlijk zeggen zij dat ze niet willen dat onze spullen in het ravijn terechtkomen. Het lopen over een glazen plaat is zeer indrukwekkend. Sommige platen kraken, net als wanneer het water bevroren is en je hoort het kraken, dit is ongeveer net zo’n gevoel alleen zie je nu onder je een diepte van ongeveer 1300 meter.

Duidelijk de Eagle te zien

Wauwwwww, weer iets van mijn bucket list af. We lopen een paar keer op en neer, het is niet druk, we hebben op een gegeven moment de Skywalk helemaal voor ons alleen, Dani neemt stiekem wat foto’s van Arie en mij en bij de volgende gelegenheid neemt Arie wat foto’s van Dani. We hebben nog wel even een schrikmoment wanneer wij naar de rand van het plateau kijken en wij twee meiden met bungelende beentjes op de rand zien zitten. Vanaf de Skywalk zien wij een rechte muur van meer dan een kilometer hoogte en zij zitten daar gewoon van het uitzicht te genieten, nu terwijl ik dit type krijg ik er nog steeds klamme handjes van. Later in de bus zeggen zij tegen Ang dat zij deze Adrenaline kick nodig hebben.

Geweldig uitzicht

Ik geloof dat ik voor ons drieën kan zeggen dat wij heel blij zijn dat we het hebben gedaan, maar het is wel heel veel geld (totaal komt het op $ 90,–) voor een beetje lopen op glas.

We pakken weer de bus naar het volgende uitkijkpunt, Guano Point, maar hier blijven we niet al te lang want de zon begint onder te gaan en we willen wel proberen om voor het echte donker op de snelweg te zijn. We moeten hier, nu eenmaal rekening houden met het wildlife. We maken wat foto’s en al snel stappen we op de bus richting het parkeerterrein.

Guano Point

De weg terug verloopt voorspoedig en we rijden om 20.00 uur Las Vegas binnen, we willen eten bij Planet Hollywood. Rond kwart over negen zijn we bij Planet, maar de airco staat op standje Alaska, we besluiten buiten te eten aan twee aparte tafels, maar nadat de serveerster had medegedeeld dat zij geen ander voedsel in de keuken mogen opwarmen zijn wij weggelopen. Tiamo moet maar even wachten met zijn eten. We proberen nog ergens anders een tafel te bemachtigen maar dit wordt moeilijk aangezien wij toch een groep van 8 zijn. We besluiten naar de Cheesecake Factory te gaan die we eigenlijk wilden doen op Dani’s verjaardag maar nood breekt wetten.

Om 22.00 uur zitten we dan eindelijk aan tafel, Tiamo heeft zijn warme prak dan al gehad want hier vonden zij het geen probleem om het even op te warmen zodat hij kon eten terwijl wij op onze tafel wachtten. Het eten was weer als vanouds lekker. We moeten voor 23.00 uur de auto opgehaald hebben bij de valet parking dus Ang en ik rennen al vrij snel van tafel om op tijd bij de valet te zijn.

We rijden naar het hotel waar wij allemaal naar bed gaan behalve Alv en Car, die gaan nog even kijken waar zij hun dollaartjes achter kunnen laten.

Liefs,

Cadaroraanaltiar.