08 juli 2011 Zion NP – Las Vegas

Dag 8         271 km

Zonsopkomst                06.19 uur

Zonsondergang             20.01 uur

Er is er één jarig, hoera, hoera, dat kun je wel zien dat is hij. Dat vinden wij allen zo prettig ja, ja, en daarom zingen wij blij. Hij leve lang hoera, hoera. Hij leve lang hoera, hoera. Hij leve lang hoera, hoera. Lang zal hij leven, lang zal hij leven. Lang zal hij leven in de gloria, in de gloriaaaa , in de gloria aaaaaaaaaaaaaaa. Hieperdepiep Hoera. Hieperdepiep Hoera. Hieperdepiep Hoera.

Allereerst van harte gefeliciteerd Ang, mijn cadeau aan jou is de Angel’s Landing trail. Het vervelende alleen is wel dat je het zelf moet lopen. Wij zijn dan ook met z’n drieën om 05.15 opgestaan. Ro en Dani zouden niet mee gaan, Ro met oog op haar hoogtevrees en Dani heeft geen zin om vijf uur te wandelen. De wandeling duurt ongeveer 4 uur maar aangezien wij geen ervaren wandelaars zijn heb ik constant gezegd dat het ongeveer vijf uur zou duren. Dani vindt dit te lang.

Uitzicht bij de shuttle was schitterend, maar na 40 min. had ik het wel gezien

Car is gaan informeren bij de receptie om hoe laat de shuttle naar Zion vertrekt, zij zei dat de volgende shuttle om 06.05 uur zou gaan, nou we hebben vanaf 06.00 uur tot 06.40 gewacht en geen shuttle te bekennen. Geduld is niet mijn beste eigenschap, waarom ik hier dus 40 minuten heb zitten wachten is mij een raadsel. Uiteindelijk heeft Car de auto gepakt en heeft hij ons bij het visitor center afgezet.  Geen goed begin. Wij wilden perse vroeg beginnen om de warmte voor te zijn. Sowieso is de wandeling in de vroege ochtend in de schaduw, waardoor wij hopen dat hij dan iets beter te doen is.

Bij het park hebben we de park shuttle gepakt en zijn naar de vijfde halte, The Grotto, gereden. Hier hebben wij onze telefoons aangezet zodat Endomondo.com ons precies kan vertellen hoe lang en hoeveel we hebben gelopen.

Angels Landing Trail
Lengte:  8 kilometer
Hoogteverschil:  454 meter
Duur:  4 uur

De Angel’s Landing Trail is een van de meest populaire wandelingen in Zion National Park. Maar tegelijkertijd is het ook een vrij zware trail, het laatste gedeelte is absoluut niet geschikt voor mensen met hoogtevrees. Car heeft gisterenavond besloten dat hij er helemaal niet aan gaat beginnen omdat hij het op de foto’s al vrij eng vindt. Ik ben hier ook wel heel erg blij om. Op Youtube (http://www.youtube.com/watch?v=C8ygjEUFI1E) had ik ooit een filmpje laten zien van twee jongens die de hike hebben gedaan en het zag er vrij eng en gevaarlijk uit. Ze raden dus ook aan om het laatste gedeelte niet te lopen als je hoogtevrees hebt. Car en Ro vallen duidelijk onder deze noemer.

Zo blijven alleen Ang en ik over voor de wandeling. Hij loopt hem voor mij en ook om proberen afstand te nemen van zijn eigen hoogtevrees. Hij vindt dat angst tussen je oren zit en dat dit dus overwonnen kan worden. Ik loop de trail omdat ik sowieso van uitdagingen hou, ik hou ervan om mezelf te pijnigen, vooral bij moeilijke doelen, het mentale gevecht met mijzelf. Haal ik het doel? Heb ik last van de hoogte? Is mijn conditie goed genoeg? Ben ik mentaal sterk genoeg om het af te maken? Dit zijn de vragen die mij de afgelopen tijd bezig hebben gehouden.

Via een brug steken we de Virgin River over. Vervolgens gaan we rechtsaf over een verhard pad, dat in het begin vrij vlak is. Het einddoel van de wandeling is vanaf hier al zichtbaar, namelijk de uiterste punt van de hoge klif die schuin rechts voor ons ligt. Al snel bereiken wij het eerste zware gedeelte van de trail: een serie bochten waarmee een flink hoogteverschil overwonnen moet worden. Daarna liepen we ongeveer een paar honderd meter door de diepe, smalle en vooral ook frissere Refrigator Canyon. Dit gedeelte van de wandeling is vrij vlak.

We bereiken nu een tweede serie bochten, die Walter’s Wiggles worden genoemd. Er zijn 21 bochten; de afstanden tussen de bochten zijn heel kort, maar het pad is hier wel bijzonder steil. Je komt nu uit bij Scout’s Overlook, een open plek vanwaar je een mooi uitzicht hebt over het dal, dat inmiddels ver beneden ons ligt. De ondergrond bij Scout’s Overlook bestaat uit gladde rots platen. Onderweg komen we enkele chipmunks, oftewel eekhoorntjes, tegen. Deze beestjes zijn zo klein maar oh zo snel.

Voor ons zien we nu het begin van het laatste deel van de wandeling, een rots waar je met behulp van enkele kettingen omhoog kunt klimmen. Rechts ligt een diepe afgrond. Ik had al gelezen op www.ontdek-amerika.nl dat mensen met hoogtevrees hier normaal gesproken afhaken. Ang en ik hadden afgesproken dat zodra wij het gevoel hadden dat we het te eng vonden we zouden stoppen en geen risico zouden nemen. We hebben ongeveer vanaf Scout’s Overlook een paar honderd meter afgelegd wanneer ineens bij Ang zijn hoogtevrees de controle kreeg en het voor hem teveel werd, Ang besloot om terug te keren naar Scout’s Overlook, alsnog heeft hij een geweldige prestatie neergezet en ben ik super trots op hem, want zelfs tot daar was het vaak eng om de diepte in te kijken. We zaten behoorlijk hoog. Je hebt het toch maar gedaan.

Op eenzame hoogte moet ik over dat pad de overkant bereiken.

Ik ga alleen verder. Na de eerste klim langs de kettingen ga ik weer een stuk naar beneden. Dit is balen omdat ik weet dat ik deze meters zo dadelijk weer omhoog moet, de top is echt een heel stuk boven mij. Vervolgens kom ik uit bij een smalle bergkam die uit hobbelige platte over elkaar gestapelde stenen bestaat, met links en rechts van me diepe afgronden. Het laatste stuk ging ik opnieuw met behulp van kettingen nog een flink stuk omhoog; Tijdens de laatste 800 meter van deze wandeling heb ik 150 meter boven het niveau van Scout’s Overlook geklommen.

Zo af en toe heb ik een stop gemaakt, vooral om foto’s te maken en van het uitzicht te genieten. Het uitzicht is geweldig. De wandeling/klim eindigt op de platte langgerekte top. Waar ik even genoten heb van het uitzicht, wat foto’s heb gemaakt en wat foto’s van mezelf heb laten maken. Het uitzicht vanaf Angel’s Landing behoort tot de mooiste binnen het Nationale Parkenstelsel.

Na tien minuten vind ik het weer tijd worden om terug te gaan. Aangezien wij bij de shuttlebus Endemondo.com, ons tracking systeem hebben aangezet, weet ik dat ik over de hele klim 1 uur en 50 minuten heb gedaan.

Het bewijs. Schitterend uitzicht.

Wanneer de Blackberry van Ro op 2 uur staat begin ik aan mijn afdaling. Gelukkig gaat dit een stuk sneller. Uiteindelijk na 29 minuten ben ik weer op Scout’s Overlook en bij Ang. Hij wilt hier snel weg aangezien hij regelmatig is aangevallen door een zwerm muggen.

Walter's Wiggles vanaf boven gezien.

De afdaling gaat duidelijk een stuk sneller en we zijn weer na een totale wandeling van  3 uur en 18 minuten bij de shuttlebus waar wij onze tracking systeem weer uitzetten. Ang heeft veel overwonnen en dankzij hem hebben wij de Angel’s Landing kunnen lopen want alleen had ik er zeker nooit aan begonnen. Ik ben trots op mezelf, ruim twee jaar geleden liep ik nog niet eens naar de bakker, nu wandel ik gewoon een berg op.

Mijn doorzettingsvermogen heeft me niet verbaasd, want zoals ik altijd al zeg: “Wat in mijn kop zit, zit niet in mijn reet”. Was het moeilijk? Ja, en niet de hoogte, ik ben geen moment bang geweest, komt natuurlijk ook doordat je met niemand rekening hoeft te houden. Zie je de kinderen klimmen en klauteren dan breekt het angstzweet mij uit. Nu let je alleen maar of je je voet wel goed neerzet. Voor het eerst sinds tijden was ik echt alleen met mezelf bezig.  Na de bevallingen is dit waarschijnlijk het zwaarst wat ik ooit gedaan heb. Het lichaam wilde niet meer, je verstand zegt dat je gek bent, je armen doen pijn van het trekken aan de kettingen, mijn korte beentjes zeggen af en toe: “los dit maar op een andere manier op, want deze rots is te hoog voor ons”. Was dit het allemaal waard? Ja.

Wij hebben hem gelopen.

Iets na 11 uur waren we terug in het hotel. We hebben ons wat opgefrist, Car en de kinderen hadden tijdens onze wandeling de auto al ingepakt. Hierdoor hoefden we alleen maar in te stappen en konden we op weg naar Las Vegas via de Valley of Fire.

Het bord van onze derde staat hebben we jammer genoeg niet vast kun leggen op de gevoelige plaat. Wij zagen wel het bordje van de Stateline maar geen groot bord van de staat Nevada. Onderweg komen wij in woestijngebied nog heel wat mooie huizen tegen, waarvan er één wel heel erg opvalt. Het is een woning die nog in constructie is, maar zoooooooooo leuk. Het is een kasteeltje. Met ophangbrug, een grote bel, een uil die alles scherp in de gaten houdt en een toren. Het kasteel is echt zo leuk. Natuurlijk moesten wij dit even vastleggen op de digitale plaat. We kunnen niet te lang blijven hangen want de warmte is echt niet te harden.

Kasteeltje dichtbij Valley of Fire SP

De Valley of Fire is een State Park die vooral bekend is om zijn Elephant Rock, natuurlijk moeten wij daar even stoppen en een foto maken.

Bij de oost-ingang van het State Park staat een huisje met een soort brievenbus. Hier doe je $10,00 in een envelop, je schrijft je kenteken daarop, gooit het in dat brievenbusje en dan mag je het park betreden. Bij dit huisje zie je ook de route markering voor naar Elephant Rock. Gelukkig is het maar een 1/8ste mijl, dit houdt in dat wij maar 200 meter hoeven te lopen. Het is gelukkig maar 41 graden dus klimmen en klauteren  wij via de gemarkeerde route naar Elephant Rock. Hier aangekomen en naar links kijkend zien wij op 50 meter onze trouwe vierwieler langs de kant van de weg staan. Wij konden hier gelukkig wel heel erg hard om lachen.

Elephant Rock

Hierna zijn we nog wat andere viewpoints gaan bezichtigen maar we zijn niet echt meer gaan klimmen en wandelen. Ook dit vond ik een mooi park, anders dan de anderen, maar er waren zoveel verschillende kleuren te zien in de rotsen dat het ook zijn schoonheid had. We hebben wat foto’s genomen en hebben toen de weg weer naar Las Vegas genomen.

Schitterend kleuren pallet op de achtergrond

Volgens de TomTom moesten we nog 25 km rijden tot aan ons hotel maar we konden al heel goed Las Vegas in de verte zien liggen. Er lag een soort mistige waas over Las Vegas heen, maar door de Stratosphere toch zeer goed als Las Vegas te herkennen.

We slapen in het Monte Carlo, als eerst hebben we ingecheckt, onze spullen op de kamer gedumpt. Hierna hebben wij wat door het hotel gewandeld en zijn toen rustig de Strip opgewandeld.

 We hebben de Coca-Cola en de M & M’s store onveilig gemaakt.

Rond 20.00 uur zijn we terug gegaan naar ons hotel om ons klaar te maken voor de verjaardag maaltijd van Ang.Hij wilt graag bij TgiF eten omdat hij al een week watertandend aan zijn Jack Daniel’s Spareribs denkt. TgiF ligt in The Orleans Hotel, wij hebben daar eigenlijk zoals vanouds weer lekker gegeten.

Er is er een jarig...........

Hierna is het voor mij toch echt tijd om naar bed te gaan, het is ondertussen bijna 23.00 uur en ik ben al wakker sinds 05.00 uur. Ze laten mij achter op de kamer en de rest gaat ieder z’n eigen weg. Ro en Dani gaan op zoek naar internet. Car en Ang gaan een gokje wagen.

Zo is toch ook weer een eind gekomen aan de achtste dag van onze vakantie. Ang is in totaal 33 uur jarig geweest, zo is er dus ook een eind gekomen aan de langste verjaardag van Ang. Ook is er een eind gekomen aan onze eerste week door de States.

Liefs,

Cadaroraan

Advertenties

11 reacties op 08 juli 2011 Zion NP – Las Vegas

  1. Gos zegt:

    Dat Moon de vrouw is was jaren geleden al duidelijk maar Dit is toch wel eeer een mijlpaal. Die marathon kan nu ook wel.

  2. tcoppers zegt:

    Mijn petje gaat af dat je Angel’s Landing het gedaan Ramona. Dat moet toch een heel mooi gevoel zijn geweest daarboven.

    Voor mij is zoiets niet weggelegd.

    Groetjes Theo

    • cadarora zegt:

      Hi Theo,
      Het was echt een geweldig gevoel. Ik kan het gevoel ook niet goed in woorden uitdrukken. Ik vind het dan ook verschrikkelijk jammer dat je dit niet zult ervaren.

      Groetjes

  3. matthijs zegt:

    goed gewerkt Ramona, goed te lezen dat je een super doorzettingsvermogen hebt!!!!

  4. Begona zegt:

    Que guay, ya veo que lo estais pasando super bien….Y Moon, jij bent een bikkel zeg!!!!!
    besos Bego

  5. Esther Slobbe zegt:

    Jeetje, wat een supersite hebben jullie (jij Ramona??) opgezet, mijn complimenten, het ziet er allemaal heel mooi uit!

    Het is erg leuk om jullie belevenissen en uitdagingen te lezen, geniet ervan met elkaar en ik blijf jullie volgen!

    Groetjes uit Rhoon van Esther & Co.

  6. Miranda van Drunen zegt:

    Ramona, ik vind je echt superstoer!!!!!!

    Groetjes van Miranda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s